Socjalizacja psów jest podstawą tego, by nasze wspólne życie z czworonogami przebiegało bez większych zakłóceń, żeby nasze własne, dorosłe psy, były stabilne emocjonalnie, a szczenięta mogły sobie radzić (szczególnie w pierwszym, trudnym dla nich okresie) po przybyciu do nowego domu. Pies żyje z człowiekiem i innymi zwierzętami, a do tego, jak będzie wyglądało to życie, należy go przygotować. Odpowiednio dawkowane bodźce, obeznanie się z tym, co nowe i nieznane to elementy, nad którymi pracujemy z naszymi psami. Utrwalamy pozytywne reakcje i wzmacniamy je. Priorytetem w socjalizacji są dogi argentyńskie, które ze względu na swój trudny, zdecydowany charakter i siłę, wymagają odpowiedniej stymulacji lub pracy nad hamowaniem danych zachowań. Nie pomijamy też buldogów, ponieważ w ich małych ciałach tkwi nieokiełznana czasami impulsywność oraz upór, któremu od małego warto zaradzić.
Socjalizacja przebiega od pierwszych dni życia.
Najpierw szczenię uczy się kontaktów z matką i rodzeństwem, a następnie z opiekunami. Potem przychodzi czas na nowe doznania, jakimi są członkowie stada, osoby, dźwięki, otoczenie najpierw najbliższe, później dalsze i całkiem odległe. Te wszystkie ćwiczenia poznawcze dążą do tego, by maluch mógł w jak najmniej stresujący sposób pojawić się w nowym domu i miał podstawy do tego, by wyrosnąć na wspaniałego towarzysza.
Ważne jest, w jaki sposób nowi właściciele zostaną przygotowani na przybycie nowego członka rodziny, dlatego staramy się aktywnie współpracować z opiekunami.
Przykładamy wielką wagę do tego, by pracować nad stabilną psychiką naszych psów.
Podczas blisko trzydziestoletniego doświadczenia w pracy z różnymi czworonogami i ich właścicielami uważam, że socjalizując w umiejętny, zrównoważony sposób, posiada się doskonałe podstawy do dalszych etapów wdrażania psa do ćwiczeń z przewodnikiem.
Obcowanie szczenięcia z różnymi bodźcami, spokój w stadzie i bezpieczeństwo – to niedoceniane przez wielu podstawy, które dadzą nam szansę na to, że wyrośnie stabilny, nielękliwy, ufny pies.
